Syl Johnson & Otis Clay
Ik werd vorige week ingehaald door de tijd. Terwijl ik luisterde naar het prachtige Fool that I am van Etta James besloot ik op deze website een stukje aan haar prachtige muziek te wijden. Twee dagen later verscheen het bericht dat zij was overleden. En aangezien ik het nut er niet van in zie de prachtige en uitgebreide artikelen uit de verschillende kranten nog eens dunnetjes (en slechter!) over te doen, heb ik het maar gelaten en mij beperkt tot een extra rondje voor haar muziek op de draaitafel.
Het is natuurlijk een alomvertegenwoordigd fenomeen in de muziekwereld: een in memoriam van een artiest die in lang vervlogen tijden zijn / haar hoogtepunt beleefde maar wel van ‘cruciaal belang’ was in de ontwikkeling van de een of andere muziekstroming. Nu wil ik natuurlijk niet klinken als een azijnpisser maar het zou terecht zijn om wat aandacht aan deze mensen te besteden als ze nog albums maken en optreden.
Gelukkig gebeurt het de laatste jaren regelmatig dat artiesten, door de vele reissue labels, bij leven alsnog de erkenning krijgen die ze verdienen. Zo heeft het inmiddels bekende en zeer actieve Numero Label een verzamelbox uitgebracht van Syl Johnson met daarop prachtige tracks als Different strokes. Op de een of andere manier hebben zijn albums hem nooit de bekendheid gebracht die hij, zeker volgens Syl zelf, gezien zijn staat van dienst zou moeten hebben. Deze prachtig uitgevoerde box bevat op zes platen en vier cd’s al zijn werk van begin jaren 60 tot aan de periode die hij doorbracht bij het label Hi Records (vanaf 1973).
Op Hi Records brengt Johnson in de jaren zeventig vier albums uit waarvan ik het fantastische Total Explosion (I only have love) het hoogst waardeer. Alle vier de albums worden geproduceerd door Willie Mitchell, het muzikale brein achter Hi Records. Mitchell produceert voor hetzelfde label ook het beste werk van Al Green en de albums van artiesten zoals Ann Peebles en O.V. Wright. Er komt een hele reeks prachtige albums uit die allemaal, behalve dezelfde producer, ook dezelfde backing band delen: The Hi Rhythm Section. In de band zitten de drie Hodges broers die samen met Al Jackson (later Howard Grimes) en wat blazers van het Stax label die kenmerkende sound van het label creëren. De hoge ‘hit potentie’ van deze bijzondere mix bezorgt Al Green wél een sterrenstatus. Johnson zet zijn carriè met heel wat minder succes voort en dat heeft hem altijd dwars gezeten. Gelukkig kan hij vanaf de jaren negentig, doordat de hiphop community zijn muziek in samples gebruikt (o.a. Ol’ Dirty Bastard), veel later wel de financiële vruchten van zijn inspanningen plukken. Dit is waarschijnlijk een van de redenen dat Johnson medio jaren negentig zijn restaurant vaarwel zegt en weer gaat touren en de studio in duikt.
(Blogger Oliver Wang van Soul Sides heeft aangekondigd binnenkort een interview met Syl online te zetten!)
In dezelfde periode dat Syl zijn platen uitbrengt op Hi, neemt Otis Clay ook een aantal platen onder de bezielende begeleiding van Mitchell op. De sound is gelijk aan die van Johnson maar waar Johnsons stijl wat meer uit de blues voortkomt, hij speelt gitaar en mondharmonica, zit er bij Clay wat meer soul in. Een van deze albums is Trying to live my life without you waarmee hij een bescheiden hit scoort met de titeltrack. De laatste track van het album is wat mij betreft de mooiste: Too Many Hands.
Otis Clay is platen blijven maken maar kwam kort geleden ineens weer op een interessante manier in de belangstelling. Op het tweede album Got To Get Back! van The Bo-Keys: een band die bestaat uit enkele Hi Records en Stax muzikanten waaronder Howard Grimes. Zij brachten dit album het afgelopen jaar uit met daarop een bijdrage van Otis Clay in het titelnummer Got to get back (to my baby).
De recensenten die het te pas en te onpas hebben over een Soul ‘revival’ hebben het duidelijk niet begrepen. Goeie soul is nooit weg geweest, dat er een handje mainstream artiesten inspiratie putten uit het genre, wil natuurlijk niet zeggen dat het terug van weg geweest is. Vraag maar aan Otis en Syl… Syl slaat je waarschijnlijk voor je bek voor het uitkramen van zulke onzin.
